Het E-Commerce-wet vormt het juridisch kader voor online reclame. Online reclame is dus elke online communicatie die tot doel heeft de verkoop van een bedrijf te bevorderen.

Als reclamemiddelen komen onder andere in aanmerking:

Reclameverboden en -beperkingen gelden in Oostenrijk ook op internet. Met reclameverboden en -beperkingen hebben we ons reeds beziggehouden in de artikelen “Persoons- en beroepsgebonden reclamebeperkingen”, “Reclamebeperkingen voor geselecteerde vrije beroepen”, “Reclame en minderjarigen”, “Reclame en politici”, “Reclame in gedrukte media” en “Direct marketing”. Ze gelden onbeperkt ook voor het online domein. Hiervoor gelden echter nog verdere bijzonderheden.

De E-Commerce-wet

In het online domein is het gevaar van vermenging van reclame en redactionele inhoud vaak groter dan in de radio, waar reclame in reclameblokken wordt uitgezonden. Het moet echter ook online duidelijk worden aangegeven wanneer het om reclame gaat. Aanbiedingen, extra’s en geschenken moeten duidelijk herkenbaar zijn en de voorwaarden voor het gebruik ervan moeten gemakkelijk toegankelijk zijn. Prijsvragen moeten eveneens gemakkelijk herkenbaar zijn en de gebruiker moet toegang hebben tot de deelnemingsvoorwaarden.

Mediarecht

De Mediawet schrijft ook online adverteerders voor om aankondigingen, aanbevelingen of andere bijdragen en rapporten, voor de publicatie waarvan is betaald, als “advertentie”, “reclame” of “betaalde advertentie” te markeren.

Naast de gedrukte media kent de Mediawet ook “periodieke elektronische media”. Dit zijn media die via elektronische weg worden uitgezonden (radio), online beschikbaar zijn (websites) of minstens vier keer per jaar in een vergelijkbare vorm verschijnen (nieuwsbrieven). Ook online media hebben een impressum nodig en zijn onder omstandigheden verplicht tot openbaarmaking. Meer over de impressum- en openbaarmakingsplicht leest u in het artikel “Reclame in gedrukte media”.

Van de plicht tot openbaarmaking zijn slechts zogenaamde “kleine” websites vrijgesteld. Daaronder verstaat de wet zulke websites waarvan de inhoud niet verder gaat dan de weergave van de persoonlijke levenssfeer of de presentatie van de media-eigenaar. Bovendien mogen “kleine” websites de meningsvorming van de webgebruikers niet beïnvloeden. Indien deze criteria niet aanwezig zijn, gaat het om een “grote” website, waarvan de eigenaar op zijn beurt verplicht is tot openbaarmaking. Een online krant is een klassiek voorbeeld van een “grote” website en is daarom onderworpen aan de plicht tot openbaarmaking. Daarentegen is het mama-blog van een nog zo gepassioneerde blogger een “kleine” website en dus vrijgesteld van de openbaarmakingsplicht.