Wypadek narciarski
Adwokat / Obrońca w sprawach karnych dotyczących wypadków narciarskich w Austrii
Większość wypadków narciarskich ma miejsce w ośrodkach sportów zimowych w Salzburgu, Tyrolu, Vorarlbergu, Karyntii, Styrii, Górnej Austrii i Dolnej Austrii. Posiadamy cztery oddziały kancelarii w Austrii i dlatego możemy Państwa optymalnie reprezentować w każdym miejscu wypadku.
Nasi niemieccy klienci szczególnie cenią fakt, że nasza kancelaria adwokacka jest również dopuszczona do działalności w Niemczech. Ułatwia to komunikację z niemieckim „adwokatem domowym” i niemieckim ubezpieczeniem ochrony prawnej. Jesteśmy optymalnymi „tłumaczami” z prawa niemieckiego na austriackie.
Wypadki narciarskie często zdarzają się z dala od domu. Mamy na to rozwiązanie. Przeprowadzanie wszystkich spotkań za pośrednictwem wideokonferencji lub telefonu jest dla nas oczywiste. Oszczędza to Państwu wielu kilometrów podróży.
Aby się poznać, oferujemy bezpłatną i niezobowiązującą rozmowę wstępną. Dogodny termin mogą Państwo wybrać i ustalić bezpośrednio online.
Wybierz preferowany termin:Bezpłatna pierwsza konsultacjaZachowanie po wypadku narciarskim
Jeśli sami Państwo uczestniczyli w wypadku narciarskim lub byli jego świadkiem, muszą Państwo – o ile nie są Państwo ofiarą – w każdym razie udzielić pomocy. Nieudzielenie pomocy jest w przypadku obrażeń czynem karalnym.
1. Zabezpieczenie miejsca wypadku
W pierwszej kolejności należy zabezpieczyć miejsce wypadku. Wbijcie Państwo narty na krzyż w śnieg powyżej miejsca wypadku lub machajcie kurtką, aby ostrzec nadjeżdżających narciarzy. Zabezpieczenie ma zawsze najwyższy priorytet, niezależnie od tego, jak ciężkie są obrażenia. Nie ma sensu, aby ratownicy zostali ranni przez nadjeżdżających narciarzy z powodu braku zabezpieczenia.
2. Udzielenie pierwszej pomocy
Koniecznie udzielcie Państwo pierwszej pomocy rannym osobom. Należy zadbać o to, aby rannych osób nie wychłodzić. Wstrząs po wypadku może w danych warunkach pogodowych łatwo doprowadzić do zagrażającego życiu wychłodzenia.
3. Wezwanie pomocy
Jeżeli potrzebna jest dalsza pomoc, należy wezwać służby ratunkowe, dzwoniąc pod europejski numer alarmowy 112. Nie należy odkładać słuchawki, dopóki służby ratunkowe nie zbiorą wszystkich danych i nie zakończą rozmowy. Jeżeli alarmowanie telefoniczne nie jest możliwe, należy wezwać pomoc w inny sposób, o ile jest to możliwe bez narażania się na niebezpieczeństwo. Jeżeli nie jest to możliwe bez narażania się na niebezpieczeństwo, wskazane jest pozostanie na miejscu wypadku. Osoby ranne mogą być pozostawione same tylko w wyjątkowych sytuacjach.
4. Zabezpieczenie dowodów
Należy zabezpieczyć wszystkie dowody. Zabezpieczenie dowodów należy rozpocząć dopiero po udzieleniu pomocy ofierze wypadku przez Państwa lub inne osoby.
5. Powiadomienie policji
Jeśli spowodują Państwo wypadek z obrażeniami ciała, są Państwo zobowiązani poinformować policję. Informacja dla policji powinna zostać przekazana w każdym przypadku, gdy istnieje choćby najmniejsze podejrzenie drobnego urazu – nawet jeśli ofiara nie uważa tego za konieczne. Niepoinformowanie policji przez sprawcę uszkodzenia ciała jest czynem karalnym.
Wybierz preferowany termin:Bezpłatna pierwsza konsultacjaZabezpieczenie dowodów po wypadku narciarskim
Zabezpieczcie Państwo wszystkie dowody. Najlepiej użyć do tego aparatu w telefonie komórkowym, aby zrobić zdjęcia i nagrać filmy.
1. Zebranie danych osobowych
Reguła FIS nr 10 stanowi, że każdy narciarz, niezależnie od tego, czy jest świadkiem, czy uczestnikiem, czy jest odpowiedzialny, czy nie, w przypadku wypadku musi podać swoje dane osobowe.
Udokumentujcie Państwo jako pierwszy krok wszystkie osoby uczestniczące w wypadku, świadków, a także ratowników, którzy dołączyli dopiero później. Sfotografujcie do dokumentacji w idealnym przypadku dowody osobiste lub spersonalizowane karty narciarskie osób lub stwórzcie film z każdej osoby, jak osoba podaje imię, adres, telefon i e-mail.
2. Sporządzenie protokołu powypadkowego
Do zabezpieczenia dowodów w przypadku wypadku narciarskiego konieczna jest dokumentacja wypadku narciarskiego:
- Miejsce wypadku
- Uczestnicy
- Przebieg wypadku
- Obrażenia
- Szkody materialne
- Pozycja świadków w momencie wypadku
- Relacja świadków
- Opis osoby, która uciekła (np. sprawca wypadku)
- Udzielona pomoc
- Dalszy przebieg
3. Adwokat Obrońca informuje
W przypadku wypadków z obrażeniami ciała dochodzenie prowadzi również policja. Ofiary lub sprawcy wypadku narciarskiego powinni koniecznie skontaktować się z naszą kancelarią adwokacką przed ewentualnym przesłuchaniem przez policję.
Już drobne błędy podczas przesłuchania mogą prowadzić do nieodwracalnych konsekwencji dla Państwa przyszłości. Z reguły lepszym rozwiązaniem jest zatem pisemne oświadczenie adwokata niż ustne przesłuchanie bez uprzedniej porady prawnej.
Peter HarlanderHarlander & Partner Rechtsanwälte „Ohne anwaltliche Vertretung ist eine Einvernahme als Unfallopfer oder Unfallverursacher nicht ratsam.“
Roszczenia po wypadku narciarskim
W przypadku wypadku narciarskiego w Austrii w prawie wszystkich przypadkach zastosowanie ma prawo austriackie. Dotyczy to również sytuacji, gdy wszyscy uczestnicy wypadku pochodzą z zagranicy. Wszelkie roszczenia osób poszkodowanych należy zatem rozpatrywać zgodnie z prawem austriackim.
W przypadku wypadku narciarskiego przysługują roszczenia odszkodowawcze za
- Ból
- Szkody materialne
- Koszty akcji ratunkowej
- Koszty leczenia
- Zmarnowane wydatki
- Utrata zarobków
- Zryczałtowane koszty
Odpowiedzialność za wypadek narciarski ponosi ten, kto zawinił i bezprawnie spowodował wypadek. Przy ocenie odpowiedzialności sądy biorą pod uwagę zasady FIS i projekt regulaminu POE-Pisten-Ordnungs-Entwurf jako decydujące normy staranności.
Ból
Zadośćuczynienie ma zrekompensować poszkodowanemu ból i nieprzyjemne uczucia powstałe w wyniku wypadku narciarskiego. Nierzadko osoby poszkodowane doznają obrażeń ciała w wyniku wypadków narciarskich. Częstymi urazami są na przykład rany cięte, stłuczenia, złamania kości oraz wstrząsy mózgu. Jednak wszelkie szkody następcze i późne również podlegają zadośćuczynieniu w formie zadośćuczynienia.
Wysokość zadośćuczynienia jest obliczana na podstawie stawek dziennych, przy czym należy rozróżnić ból lekki, średni i silny. W różnych okręgach sądowych są one przyznawane częściowo w różnej wysokości.
Przykładowo, Sąd Okręgowy w Salzburgu w przypadku uszkodzenia ciała, któremu towarzyszy 3 dni silnego bólu, 8 dni średniego bólu oraz 21 dni lekkiego bólu, prawdopodobnie przyznałby zadośćuczynienie w wysokości ok. 5.520,00 EUR.
Szkody materialne
Szkody materialne, takie jak uszkodzony sprzęt narciarski w wyniku wypadku narciarskiego, podlegają zwrotowi przez sprawcę wypadku w przypadku bezprawnego i zawinionego spowodowania. Celem roszczenia odszkodowawczego jest zapewnienie poszkodowanemu rekompensaty za poniesioną stratę poprzez roszczenie odszkodowawcze.
W przypadku zwrotu za rzeczy używane pojawia się problematyka „nowe za stare”, która może prowadzić do tego, że zostanie zwrócona tylko wartość bieżąca uszkodzonej rzeczy.
Koszty ratownictwa
Jeśli na przykład w wyniku wypadku narciarskiego konieczna jest akcja ratunkowa z użyciem helikoptera, poszkodowany może dochodzić tych kosztów od sprawcy wypadku.
Koszty leczenia
Koszty leczenia obejmują na przykład koszty leków, środków pomocniczych, zabiegów, a także koszty podróży.
UWAGA: Jeśli świadczenia zostały udzielone przez zakład ubezpieczeń społecznych, roszczenia wobec sprawcy szkody przechodzą na zakład ubezpieczeń społecznych.
Zmarnowane wydatki
Poszkodowanemu przysługuje roszczenie o zwrot udaremnionych wydatków. Obejmują one na przykład koszty niepotrzebnego już pokoju hotelowego, koszty podróży nieprzenoszalnego urlopu oraz koszty anulowania.
Utrata zarobków
Jeśli ofiara wypadku poniesie utratę zarobku, sprawca wypadku jest zobowiązany do jej zrekompensowania w przypadku zawinionego spowodowania wypadku.
Utracony zysk
Utracony zysk występuje zawsze wtedy, gdy poszkodowany traci szansę, która jeszcze leży w przyszłości, a której wystąpienie było już prawie pewne. Mogłoby to być na przykład nieotrzymanie zbliżającego się, ale jeszcze nieustalonego awansu zawodowego, ponieważ ofiara wypadku nie jest już do tego zdolna z powodu trwałych uszkodzeń.
Utracony zysk podlega zwrotowi przez sprawcę wypadku w przypadku rażącego niedbalstwa.
Zryczałtowane koszty
Poszkodowanemu przysługuje ponadto roszczenie o ryczałtowy udział w kosztach na pokrycie wydatków, które powstały w związku z wypadkiem narciarskim. Obejmuje to w szczególności własny nakład czasu lub koszty podróży do lekarzy lub fizjoterapeutów.
Pod tytułem „Ryczałtowe koszty” z reguły przyznawane jest do 200,00 EUR, o ile nie zostaną udowodnione wyższe koszty.
Wybierz preferowany termin:Bezpłatna pierwsza konsultacjaOdpowiedzialność za wypadki narciarskie
Nieprzestrzeganie zasad zachowania FIS
W przypadku kolizji użytkowników stoku naruszenie zasad zachowania FIS z reguły uzasadnia odpowiedzialność za skutki wypadku.
Jazda na nartach pod wpływem alkoholu
W przeciwieństwie do ruchu drogowego, na stoku nie obowiązuje ustawowy limit alkoholu we krwi (limit promili). Ryzyko jazdy na nartach pod wpływem alkoholu jest jednak wysokie.
W przypadku wypadku narciarskiego wpływ alkoholu jest wieloraki. Jeśli ofiara wypadku jest pod wpływem alkoholu, sąd często orzeka o współwinie ofiary wypadku. Jeśli sprawca wypadku jest pod wpływem alkoholu, prawie zawsze powoduje to rażące niedbalstwo. Sprawca wypadku odpowiada wówczas za szkody materialne za wartość nową uszkodzonych rzeczy, a także za utratę zarobku ofiary wypadku.
Alkohol ma zatem bezpośredni wpływ na zakres i wysokość dochodzonych roszczeń.
Kto z powodu wpływu alkoholu jest ograniczony podczas jazdy na nartach, popełnia przestępstwo narażenia na niebezpieczeństwo uszkodzenia ciała – nawet jeśli nikt nie został ranny. Kto z powodu wpływu alkoholu rani innych, popełnia nieumyślne uszkodzenie ciała, które jest surowiej karane z powodu rażącego niedbalstwa.
Jazda na nartach pod wpływem narkotyków
W przypadku jazdy na nartach pod wpływem narkotyków obowiązuje to samo, co w przypadku jazdy na nartach pod wpływem alkoholu.
Wadliwy sprzęt narciarski
Błąd w sprzęcie narciarskim może prowadzić do wypadków i obrażeń. Możliwych jest kilka konfiguracji:
- Własne błędy
- Błędy sprzedawcy nart
- Błędy specjalistycznego warsztatu
- Błędy wypożyczalni nart
- Błędy producenta nart
Własne błędy
Sąd Najwyższy (OGH) wywiódł w swojej decyzji 3 Ob 38/97b z zasady uwzględniania zasady FIS nr 1, że do obowiązków zachowania narciarza alpejskiego należy zlecenie ustawienia wiązań przez specjalistę.
Kto sam konserwuje sprzęt narciarski, bierze na siebie duże ryzyko. Jeśli np. wiązanie narciarskie zostało ustawione samodzielnie i podczas prostej jazdy dochodzi do upadku z powodu zwolnienia wiązania, to samodzielnie zawinione błędne ustawienie uważa się za przyczynę upadku, o ile upadłemu nie uda się udowodnić innej przyczyny.
Błędy innych
Sprzedawcy nart, warsztaty narciarskie, wypożyczalnie nart, importerzy i producenci nart odpowiadają jako przedsiębiorstwa specjalistyczne za wadliwy sprzęt lub wadliwe ustawienia.
Fakt, że wadliwy sprzęt narciarski był winny wypadku, musi udowodnić powód, a zatem z reguły ofiara wypadku, przy czym wystarczy tak zwany „dowód prima facie”. Dowód prima facie pozwala na wyciąganie wniosków z udowodnionych faktów na fakty do udowodnienia na podstawie zasad doświadczenia i wniosków. Na przykład Sąd Najwyższy w orzeczeniu 3 Ob 38/97b wywnioskował z faktu uruchomienia wiązania podczas prostej jazdy przed upadkiem, że ustawienie musiało być wadliwe. Wówczas ten, kto ustawił wiązanie, musi udowodnić, że inne zdarzenie było co najmniej równie przyczynowe dla upadku.
Wadliwe wyciągi
Poprzez zakup karnetu narciarskiego dochodzi do zawarcia umowy między przedsiębiorcą kolejki linowej a pasażerem. Przedsiębiorca kolejki linowej odpowiada wobec pasażera, który jest w posiadaniu ważnego biletu, z tytułu umowy przewozu. W ten sposób dla pasażera stosuje się szczególnie korzystne regulacje dotyczące odpowiedzialności.
Głównym obowiązkiem umowy przewozu jest przewóz pasażera kolejką linową. Dodatkowo istnieje umowne zobowiązanie uboczne, aby nie naruszać fizycznego dobrostanu pasażerów.
Dodatkowo możliwa jest odpowiedzialność przedsiębiorcy kolejki linowej niezależna od winy na podstawie przepisów EKHG (zagrożenie operacyjne), która również jest korzystna dla pasażera.
Przedsiębiorca kolejki linowej ma w szczególności zadbać o to, aby zarówno sama instalacja przewozowa, jak i miejsca wsiadania i wysiadania znajdowały się w stanie bezpiecznym i bez zagrożeń dla przewozu pasażerów.
Dodatkowo przedsiębiorstwo kolejki linowej ponosi odpowiedzialność za to, aby wyznaczone stoki narciarskie i trasy narciarskie znajdowały się w stanie zabezpieczonym oraz aby zorganizowana była uporządkowana służba ratownicza.
Niewystarczające zabezpieczenie terenu narciarskiego
W zależności od rodzaju zjazdu należy rozróżnić zorganizowany teren narciarski jako całość stoków narciarskich, tras narciarskich i powierzchni specjalnych oraz wolny teren narciarski jako teren poza zorganizowanym terenem narciarskim.
Przedsiębiorca kolejki linowej ponosi odpowiedzialność za zorganizowany przez niego teren narciarski w zakresie oznakowania, szerokości, przygotowania, kontroli i ochrony przed zagrożeniem alpejskim lub lawinowym. Zorganizowany teren narciarski rozpoznaje się z reguły po jego oznakowaniu, które jest obowiązkowe, oraz po zabezpieczeniu przed zagrożeniami (w szczególności zagrożeniem upadkiem, kolizją i lawinowym) oraz przygotowaniu stoku.
Obowiązek zabezpieczenia stoku wynika z umowy przewozu, tak że przedsiębiorca kolejki linowej w przypadku posiadania ważnego biletu przez użytkownika stoku zasadniczo odpowiada za bezpieczny i bez zagrożeń stan zorganizowanego terenu narciarskiego przy każdym zawinieniu.
Należy jednak również wziąć pod uwagę, że nie można osiągnąć całkowitego bezpieczeństwa ruchu na stokach narciarskich. Nie wolno zatem stawiać wygórowanych wymagań wobec obowiązków ciążących na przedsiębiorcy kolejki linowej.
Obowiązek zabezpieczenia ruchu przedsiębiorcy kolejki linowej zasadniczo sięga tylko do krawędzi stoku, która jest określona albo przez naturalne warunki, albo może być sztucznie oznaczona przez przedsiębiorcę kolejki linowej za pomocą oznaczeń krawędzi. Zgodnie z ogólnym poglądem obowiązek zabezpieczenia stoku obejmuje jednak dodatkowo nadzwyczajne źródła zagrożeń w bezpośrednim sąsiedztwie stoku (ok. 2 metry).
Konkretny zakres obowiązku zapewnienia bezpieczeństwa ruchu zawsze zależy od okoliczności indywidualnego przypadku. Konkretnie należy wziąć pod uwagę, jakie środki są możliwe i rozsądne dla operatora kolei linowej w celu uniknięcia zagrożenia.
Użytkownikom stoku, którzy nie posiadają ważnego karnetu narciarskiego (na przykład narciarzom tourowym), posiadacz stoku przeznaczonego do użytku odpowiada za stan drogi zgodnie z § 1319 a ABGB, przy czym odpowiedzialność jest ograniczona do zamiaru i rażącego niedbalstwa.
W przypadku tak zwanego wolnego terenu narciarskiego nie istnieją natomiast obowiązki zabezpieczenia ruchu przedsiębiorcy kolejki linowej; tutaj odpowiada się jedynie w ramach zasady ingerencji za stworzone nietypowe zagrożenia.
Wadliwe powierzchnie specjalne
Do powierzchni specjalnych zaliczają się w szczególności fun-parki i podobne obiekty oraz trasy treningowe i wyścigowe. O ile te powierzchnie specjalne są prowadzone przez przedsiębiorstwo kolejki linowej, zaliczają się one do zorganizowanego terenu narciarskiego.
Operator instalacji musi w ramach obowiązków zabezpieczenia ruchu w każdym razie utrzymać bezpieczny i bez zagrożeń stan instalacji oraz chronić użytkowników przed rozpoznawalnymi zagrożeniami. Ponadto wymagane jest przestrzenne oddzielenie funparku od ogólnego stoku.
Ze względu na rosnącą liczbę wypadków w fun-parkach z częściowo ciężkimi obrażeniami, FIS wydała „Kodeks postępowania dla Snow Parków”, który ma być uzupełnieniem powszechnie znanych zasad FIS dla narciarstwa.
Wadliwy kurs narciarski
Między gościem a właścicielem szkoły narciarskiej zawierana jest umowa instruktora narciarskiego, przy czym właściciel szkoły narciarskiej za wynagrodzeniem przez pewien okres czasu uczy gościa wiedzy i umiejętności narciarstwa alpejskiego. Z reguły nie jest się zobowiązanym do osiągnięcia określonego sukcesu w nauce. Jako zobowiązanie uboczne z stosunku umownego wynika zobowiązanie do ochrony fizycznego bezpieczeństwa gościa. Szczególną cechą stosunku umownego jest stosunek nadrzędności i podrzędności między instruktorem narciarskim a gościem.
Właściciel szkoły narciarskiej odpowiada wobec gościa za szkody wynikłe z wypadków podczas kursu w przypadku własnej winy lub winy jego instruktorów narciarskich z tytułu umowy. Sam instruktor narciarski jest pomocnikiem właściciela szkoły narciarskiej i odpowiada wobec gościa tylko deliktowo.
Wyłączenie odpowiedzialności przez szkołę narciarską za szkody osobowe, takie jak uszkodzenia ciała, nie jest możliwe. Za szkody materialne, takie jak zniszczone kombinezony narciarskie, szkoła narciarska może wyłączyć odpowiedzialność za lekkie niedbalstwo, o ile zostanie to uzgodnione umownie, np. w formie Ogólnych Warunków Handlowych.
Uczestnicy kursów narciarskich mają poza tym takie same prawa i obowiązki jak inni użytkownicy stoku. W szczególności muszą również przestrzegać ogólnych zasad zachowania, przede wszystkim zasad FIS. Jeśli gość sam zawinił w wypadku, z reguły należy dokonać podziału odpowiedzialności.
Lawiny
Rozpoznawalność zagrożenia lawinowego charakteryzuje się dużymi czynnikami niepewności. Według Europejskiej Skali Zagrożenia Lawinowego rozróżnia się 5 stopni zagrożenia, w zależności od prawdopodobieństwa wyzwolenia.
Przez właściwe władze publikowane są w nieregularnych odstępach czasu oraz przy zmianie sytuacji zagrożenia raporty o sytuacji lawinowej. Ponadto z danych z pobliskich stacji meteorologicznych i stacji pomiarowych śniegu można wyciągnąć wnioski dotyczące ewentualnego istniejącego zagrożenia lawinowego.
Oprócz przedsiębiorcy kolejki linowej, który z powodu umownych zobowiązań ubocznych jest odpowiedzialny za fizyczny dobrostan użytkowników stoku, w szczególności gminy są zobowiązane do zapobiegania zagrożeniu lawinowemu. Natomiast członkowie komisji lawinowych z reguły doradzają wyłącznie honorowo i dlatego odpowiadaliby tylko w przypadku świadomości.
Jeżeli w zorganizowanym ośrodku narciarskim dojdzie do wypadku lawinowego, operator kolejki linowej ponosi odpowiedzialność w przypadku zawinionego zachowania. Warunkiem tego jest, aby zagrożenie było rozpoznawalne.
Ratraki, skutery śnieżne
Użycie maszyn ratrakowych i skuterów śnieżnych jest ograniczone do jazd niezbędnych dla działalności.
Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem narciarze nie mogą być bardziej utrudniani lub narażani na niebezpieczeństwo przez użycie urządzeń do przygotowywania stoków, niż jest to absolutnie konieczne do zapewnienia należytej pielęgnacji stoku. W miejscach nieprzejrzystych należy ustawić posterunki ostrzegawcze. Ponadto na samych urządzeniach do przygotowywania stoków należy zamontować odpowiednie urządzenia ostrzegawcze (światło migające). Podczas jazdy do tyłu lub w miejscach nieprzejrzystych kierowca urządzenia do przygotowywania stoków musi użyć klaksonu lub wydać przerywany sygnał gwizdkiem.
Na skuterach śnieżnych również należy zamontować odpowiednie urządzenia ostrzegawcze (na przykład włączone reflektory lub wysoko wystającą chorągiewkę przymocowaną do tyczki).
Wybierz preferowany termin:Bezpłatna pierwsza konsultacjaPostępowanie po wypadkach narciarskich
Postępowanie cywilne
Poszkodowany musi dochodzić swoich roszczeń z zakresu prawa prywatnego (roszczeń odszkodowawczych, roszczeń o zadośćuczynienie, roszczeń z tytułu udaremnionych wydatków) przed sądami cywilnymi.
Jeśli przeciwko sprawcy wypadku zostanie wszczęte postępowanie karne, roszczenia z zakresu prawa cywilnego mogą być dochodzone już w formie roszczenia osoby prywatnie poszkodowanej już w ewentualnym postępowaniu karnym.
Postępowanie karne
Jeśli przeciwnik w wypadku zostanie ranny w ramach wypadku narciarskiego lub jeśli sprzęt zostanie uszkodzony, może to mieć konsekwencje prawne dla sprawcy wypadku:
- Nieumyślne spowodowanie uszczerbku na zdrowiu
- Narażenie na niebezpieczeństwo bezpieczeństwa fizycznego
- Uszkodzenie mienia
- Nieumyślne spowodowanie śmierci
Również osoby trzecie nieuczestniczące w wypadku mogą ponieść konsekwencje prawne w przypadku nieudzielenia pomocy lub pozostawienia rannego.
Roszczenia z zakresu prawa cywilnego mogą być dochodzone w ramach przyłączenia się osoby prywatnie poszkodowanej już w postępowaniu karnym.
Postępowanie administracyjne (karne)
W prawie administracyjnym znajduje się wiele ustaw, których zakres zastosowania jest również istotny w związku z uprawianiem sportów zimowych. W szczególności „freeride” lub jazda po „drogach leśnych” może stanowić wykroczenie administracyjne.
Naruszenie ustaw administracyjnych wiąże się w większości przypadków z nałożeniem grzywny przez właściwe organy. Chętnie doradzimy Państwu w sprawie środków odwoławczych od decyzji o nałożeniu grzywny.
